Het is vijf uur 's ochtends in de nog donkere straten van Brussel. Een witte vrachtwagen rijdt langzaam, onderbroken door het mechanische ballet van bakken die op en neer gaan. Achter het stuur stuurt Mustapha met de precisie van een dirigent. Elke stop valt precies, elk gebaar is zuinig.

Mustapha is niet zomaar een vuilnisman. Mustapha is wijs.

We kruisen elkaar regelmatig tijdens zijn ochtendronden. Tussen twee bakken karton en papier, tussen het hydraulische geluid en de stilte van de dageraad, praten we. Over van alles en nog wat. Over het leven, vooral.

Die ochtend, terwijl ik commentaar gaf op de indrukwekkende hoeveelheid afval die onze samenleving produceert, vertrouwde hij me zijn geheim toe met een rustige glimlach: “Eén maaltijd per dag, 's middags. Achttien jaar lang. Dat houdt me in vorm, in evenwicht, in leven.”

Achttien jaar. Eén maaltijd per dag.

Geboren in Sierra Leone, zag hij zijn vader voor zijn ogen vermoord worden. Een herinnering die je niet uitwist, die je leert te dragen. Hij kwam naar Nederland, daarna naar België. Uit liefde, zegt hij eenvoudig. Nederlander van nationaliteit, Belg van hart, zorgzame vader, belichaamt hij die discrete wijsheid van mensen die verschrikking hebben doorgemaakt en voor het leven hebben gekozen.

Zijn dagelijks vasten is geen ontbering. Het is een discipline, een filosofie in daden. Terwijl onze beschaving achter het surplus aanrent - drie maaltijden plus tussendoortjes, het overbodige verheven tot norm - toont Mustapha aan dat je beter kunt leven met minder. Niet uit ideologie, uit ervaring.

Alleen 's middags. Een volledige maaltijd, gesavoureerd, voldoende. De rest van de tijd werkt zijn lichaam zonder verzwaard te zijn. Zijn geest blijft helder. Met zijn vijftig jaar tilt hij de bakken op met het gemak van een jonge man, bestuurt hij zijn witte mastodont met de lichtheid van een fiets.

Er zit iets diep subversiefs in deze eenvoud. Wij proppen onszelf vol met informatie, notificaties, calorieën, stress. Hij haalt ons afval op terwijl hij het essentiële beoefent. Elke dag, achter het stuur van zijn vrachtwagen, herinnert hij ons stilzwijgend dat ophopen niet leven is.

De antieke filosofen wisten het al. Mustapha leeft het, eenvoudig, tussen twee vuilnisrondes door.

Achttien jaar houdt hij deze discipline vol. Achttien jaar bewijst hij dat je sterk, evenwichtig, gelukkig kunt zijn met één dagelijkse maaltijd. Terwijl wij in onze geleerde colloquia debatteren over wonderdiëten en voedingsoptimalisatie, past hij een duizendjarige wijsheid toe op de Brusselse kasseien.

De volgende keer dat je de witte vrachtwagen bij dageraad ziet passeren, denk aan Mustapha. Aan de filosofen die onze vuilnis besturen. Aan de levenslessen die door onze straten circuleren, discreet, punctueel als een ochtendronde.

Eén maaltijd. Achttien jaar. In vorm. In evenwicht. In leven.

Soms draagt wijsheid een fluorescerend hesje en begint haar dag voordat de jouwe begint.

Deze tekst is gepubliceerd onder de Creative Commons Naamsvermelding - GelijkDelen 4.0 Internationaal licentie (CC BY-SA 4.0)